Kurier Krakowski

Tag: UE

  • Przyszłość Wyrobów Medycznych w UE: Wyzwania Certyfikacji Zgodnie z Rozporządzeniem MDR

    Przyszłość Wyrobów Medycznych w UE: Wyzwania Certyfikacji Zgodnie z Rozporządzeniem MDR

    Wpływ przepisów MDR na przemysł wyrobów medycznych w Europie: wyzwania i zagrożenia

    W 2027 roku wszystkie przedsiębiorstwa działające w sektorze wyrobów medycznych w Unii Europejskiej będą zobowiązane do posiadania certyfikatu zgodności z rozporządzeniem MDR (Medical Devices Regulation). Wprowadzenie nowych przepisów jest efektem rosnących oczekiwań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności produktów medycznych. Jednakże nowe regulacje niosą ze sobą poważne wyzwania, które mogą wpłynąć na przyszłość wielu firm, szczególnie małych i średnich producentów. W całym procesie most important jest zrozumienie, że istnieje ryzyko, iż niektóre z urządzeń ratujących życie mogą zniknąć z rynku.

    W ocenie dr. Adama Jarubasa, eurodeputowanego z Polskiego Stronnictwa Ludowego, istnieje urgentna potrzeba uproszczenia systemu certyfikacji. Zauważa on, że proces uzyskiwania certyfikatów MDR jest nie tylko czasochłonny, ale również wiąże się z ograniczoną liczbą jednostek notyfikowanych w Europie, co stawia małych producentów w trudnej sytuacji. W obliczu rosnących wymogów formalnych i technicznych, wielu z tych przedsiębiorstw może nie zdążyć dostosować się do nadchodzących zmian.

    Obciążenia administracyjne i koszty certyfikacji

    Zgodnie z raportem MedTech Europe z 2025 roku, obecność jedynie 27 jednostek notyfikowanych w Europie prowadzi do opóźnień, które zjawiają się w momencie, gdy przedsiębiorstwa starają się uzyskać certyfikaty. Te opóźnienia mają szczególne znaczenie w kontekście małych i średnich firm, które z definicji dysponują ograniczonymi zasobami finansowymi i kadrowymi. Warto zaznaczyć, że według szacunków MedTech Europe, od 15 do 30 proc. MŚP nie ma dostępu do jednostki notyfikowanej. Dla nich tempo uzyskiwania certyfikacji jest znacznie wolniejsze niż w przypadku większych graczy na rynku.

    Wzmożona presja na wprowadzenie surowszych regulacji uwypukla fundamentalny problem – obciążenia administracyjne oraz wysokie koszty certyfikacji. Analizy wskazują, że dla firm średniej wielkości, koszty dostosowania do wymogów MDR mogą wynosić od 8 do 15 proc. ich rocznych przychodów. Przykładowo, w przypadku przedsiębiorstwa o rocznych obrotach wynoszących 10 milionów funtów, wydatki na certyfikację mogą wynieść od 800 tys. do 1,5 miliona funtów. A co gorsza, w przypadku wyrobów medycznych klasy III, takich jak implanty, całkowite koszty certyfikacji mogą sięgać od 1 do 4 mln euro, a przy procedurach scentralizowanych nawet 7 do 28 mln euro. W rezultacie, wiele mniejszych firm może wystąpić przed dylematem – czy zainwestować w certyfikację i ryzykować bankructwo, czy też zrezygnować z dalszej działalności?

    Bezpieczeństwo pacjentów a innowacyjność

    Dyskusje na temat bezpieczeństwa pacjentów i dostępności innowacyjnych terapii są kluczowe. Dr Jarubas podkreśla, że konieczne jest zrównoważenie potrzeb bezpieczeństwa pacjentów z tym, by nie blokować dostępu do nowoczesnych technologii. W kontekście regulacji MDR konieczne są szybkie działania, które mają za zadanie nie tylko uproszczenie procedur, ale również zwiększenie liczby jednostek notyfikowanych, aby były w stanie sprostać rosnącym wymaganiom rynku.

    Nie można zapominać o niezrozumiałych barierach administracyjnych, które często są postrzegane jako największy problem przez 60 proc. producentów wyrobów medycznych. Przeszkody te mogą doprowadzić do ograniczenia innowacyjności, co w dłuższym okresie skutkuje spowolnieniem wprowadzania nowych technologii na rynek. Małe i średnie przedsiębiorstwa są w trudnej sytuacji, gdyż wiele z nich nie pula danych dla terminowego złożenia odpowiednich dokumentów, co z kolei może prowadzić do braku dostępności wyrobów ratujących życie.

    Ryzyko wycofania produktów z rynku

    Ekspert ds. wyrobów medycznych, Łukasz Zimny, rokrocznie zwraca uwagę na poważne zagrożenie, które niesie ze sobą obecna sytuacja. Podkreśla, że w obliczu obowiązków, które nakłada rozporządzenie MDR, stan finansowy wielu firm jest na ostrzu noża. Niemożliwość pokrycia wysokich kosztów związanych z certyfikacją wyrobów medycznych może wyeliminować fundamentalnych producentów, co z kolei stworzy sytuację, w której szpitale będą zmuszone korzystać z zagranicznych zamienników, co w dłuерм perspektywie może doprowadzić do monopolizacji rynku.

    Raport MedTech Europe z 2022 roku jasno wskazuje, że opóźnienia w certyfikacji mogą znacznie ograniczyć dostęp pacjentów do innowacyjnych terapii. Choć w pierwszej chwili może wydawać się, że zmiany mają na celu poprawę jakości wyrobów medycznych, mogą również doprowadzić do ograniczenia dostępu do wielu ważnych produktów, od implantów po bardziej zaawansowane urządzenia wspomagające leczenie.

    Wzrost globalnej konkurencji

    Z oficjalnych źródeł wynika, że firmy z Azji mogą zacząć zyskiwać przewagę na rynku europejskim w przypadku, gdy lokalni producenci zaczynają ginąć pod ciężarem nowych regulacji. Ich oferta może być bardziej konkurencyjna cenowo, co z kolei może zaszkodzić europejskiemu sektorowi medtech. Jak zauważa Łukasz Zimny, zmiany te mogą skutkować wykupieniem rynku przez zagraniczne podmioty, a to nie tylko podwyższy ceny, ale również ograniczy innowacyjność w europejskim przemyśle.

    Wprowadzenie rozporządzenia MDR w obecnej formie może poważnie wpłynąć na konkurencyjność sektora medtech w Europie. Pojedynczy wyrób medyczny może kosztować nawet miliony euro, a różnice w kosztach między certyfikacją w Europie a innymi regionami świata są znaczące. Dla przykładu, rejestracja pediatrycznego cewnika kardiologicznego w Stanach Zjednoczonych może kosztować zaledwie 3 tys. dolarów, podczas gdy w Polsce ten sam proces wynosi już 140 tys. euro. Tak ogromne różnice mogą prowadzić do sytuacji, w której europejskie firmy nie będą w stanie konkurować z zagranicznymi produkcjami.

    Podsumowanie

    Rozporządzenie MDR, mimo że ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa pacjentów, stawia przed europejskim sektorem medtech istotne wyzwania. Wysokie koszty certyfikacji, ograniczona liczba jednostek notyfikowanych oraz zagrożenie wycofania produktów z rynku stają się kluczowymi kwestiami, które trzeba pilnie rozwiązać. W przeciwnym razie, nie tylko pacjenci, ale również cała branża medyczna mogą ponieść poważne konsekwencje. Potrzebne są szybsze i bardziej elastyczne działania oraz wsparcie dla małych i średnich firm, aby mogły one dostarczać innowacyjne rozwiązania oraz zabezpieczać życie i zdrowie pacjentów w Europie.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Unijne inwestycje w bezpieczeństwo: Strategia Gotowość 2030 i przyszłość przemysłu obronnego

    Inwestycje w bezpieczeństwo i przemysł obronny w Unii Europejskiej: Kluczowe zmiany i wyzwania

    Unijne inwestycje w bezpieczeństwo oraz przemysł obronny zyskują na znaczeniu, stając się jednym z kluczowych tematów współczesnej polityki europejskiej. W obliczu globalnych zagrożeń, takich jak cyberatak czy niestabilność geopolityczna, Unia Europejska przeszła do ofensywy, przedstawiając strategię „Gotowość 2030”, która ma na celu integrację krajowych przemysłów obronnych państw członkowskich oraz rozwój nowoczesnych technologii służących armii. Michał Szczerba, europoseł z Platformy Obywatelskiej, podkreśla, że Unia Europejska nie ogranicza się jedynie do deklaracji, lecz wdraża konkretne programy mające na celu zwiększenie wydatków obronnych.

    Strategia Gotowość 2030: Klucz do przyszłej obrony Europy

    Strategia Gotowość 2030 zakłada znaczący rozwój przemysłów obronnych w krajach Unii Europejskiej. W ramach tej strategii zaproponowano utworzenie instrumentu SAFE, który przewiduje pożyczki w wysokości aż 150 miliardów euro, co ma umożliwić armii państw członkowskich modernizację oraz unowocześnienie swojego wyposażenia. Strategia nie tylko dąży do ujednolicenia działań państw członkowskich, ale także do zapewnienia, że realizacja zamówień odbywa się wspólnie, co zwiększa efektywność i bezpieczeństwo procesów zakupowych.

    Komisja Europejska, w ramach planu ReArm Europe, zaprezentowała białą księgę dotyczącą obronności europejskiej, w której określono cele i kierunki działań. W kontekście tych działań Polska ma szansę na stanie się jednym z największych beneficjentów dostępnych środków. Planowane jest przeznaczenie około 100 miliardów złotych na wzmocnienie polskiej armii, a także na rozwój systemu „Tarcza Wschód”, który ma wykorzystać nowoczesne technologie w procesie modernizacji infrastruktury obronnej.

    Regulacje ułatwiające działalność w przemyśle obronnym

    Unia Europejska nie tylko zwiększa finansowanie, ale również wprowadza szereg uproszczeń regulacyjnych, które mają na celu ułatwienie działania przedsiębiorstw w przemyśle obronnym. W ramach pakietu Defence Readiness Omnibus dokonano przeglądu i zmian w dyrektywach dotyczących wspólnych zakupów i tranzytu produktów obronnych, co ma przyczynić się do zmniejszenia obciążeń administracyjnych i pozwoli na efektywniejsze funkcjonowanie firm w tej branży.

    Inwestycje w nowoczesne technologie w produkcji broni i amunicji zyskują na znaczeniu, co tłumaczy Michał Szczerba, wskazując na potrzebę przyspieszenia procesów inwestycyjnych. Wzrost bezpieczeństwa fizycznego w połączeniu z odpowiedzialnością za środowisko stają się kluczowymi zadaniami dla nowoczesnego przemysłu obronnego.

    Ochrona infrastruktury krytycznej: Wspólne działania państw członkowskich

    W ramach wspólnych wysiłków państw członkowskich, Unia Europejska zwraca szczególną uwagę na ochronę infrastruktury krytycznej. W dobie zagrożeń infrastruktura energetyczna, telekomunikacyjna oraz przesyłowa stają się celami cyberataków. Dlatego też, państwa członkowskie, w tym Polska, wprowadzają środki mające na celu zabezpieczenie tych wrażliwych obiektów. Jak tłumaczy Szczerba, ochrona infrastruktury krytycznej zyskuje na znaczeniu, a środki przeznaczone na cyberbezpieczeństwo i ochronę danych są niezbędne w obliczu dynamicznie zmieniającej się sytuacji geopolitycznej.

    Zgodnie z raportem ENISA, sektor infrastruktury krytycznej, obejmujący m.in. energetykę i administrację publiczną, należy do najczęściej atakowanych przez cyberprzestępców obszarów. Dlatego tak ważne jest, aby państwa nie tylko reagowały na incydenty, ale również były w stanie zainwestować w prewencję oraz ciągłe monitorowanie zagrożeń.

    Polityka fiskalna a wydatki na obronność

    Część krajów członkowskich europejskich korzysta z poluzowania reguł fiskalnych w dziedzinie wydatków obronnych. Dzięki nowym regulacjom, 16 krajów, w tym Polska, uzyskało możliwość wyłączenia do 1,5 proc. PKB z procedury nadmiernego deficytu, co daje im swobodę w inwestycjach w obszarze obronności. Polska, jako jeden z pionierów w tym zakresie, utworzyła Fundusz Bezpieczeństwa i Obrony, który ma umożliwić samorządom finansowanie inwestycji podwójnego zastosowania.

    Inwestycje te mają na celu nie tylko wzmocnienie militarnych zdolności, ale także usprawnienie infrastruktury cywilnej, co może przyczynić się do lepszej mobilizacji sprzętu wojskowego w razie potrzeb. Koncepcja budowy schronów w centrach miast czy też modernizacja dróg na wschodzie Polski to tylko niektóre z przykładów, które pokazują, jak można łączyć potrzeby militarne i cywilne.

    Nowe narzędzia w budżecie UE: Wzmocnienie obronności na lata 2028-2034

    Patrząc w przyszłość, nowe narzędzia, które mają na celu wzmocnienie potencjału obronnego Unii Europejskiej, już teraz są przewidziane w budżecie na lata 2028–2034. W ramach Europejskiego Funduszu Konkurencyjności, na wsparcie inwestycji w obronność, bezpieczeństwo i przestrzeń kosmiczną, przewidziano kwotę 131 miliardów euro, co stanowi znaczący wzrost w porównaniu z poprzednimi latami.

    W szczególności skupiono się na wsparciu mobilności wojskowej, co powinno przyczynić się do poprawy efektywności działań związanych z obroną. Inwestycje w infrastrukturę podwójnego zastosowania stają się kluczowe, co wskazuje na rosnącą potrzebę zintegrowania działań cywilnych i wojskowych w ramach polityki obronnej.

    W nadchodzących latach unijne inwestycje w bezpieczeństwo i przemysł obronny będą miały kluczowe znaczenie, zarówno dla stabilności Europy, jak i dla jej zdolności do reagowania na nowe zagrożenia. Koordynacja działań państw członkowskich oraz wsparcie finansowe to elementy, które będą wpływały na przyszłość obronności Unii Europejskiej. W obliczu niepewności na świecie, jasno widać, że bezpieczeństwo staje się priorytetem, któremu należy poświęcić znaczną uwagę i zasoby.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Analiza ujawnień taksonomicznych polskich spółek w 2024 roku: Wyniki Deloitte i przyszłość zrównoważonego rozwoju

    Analiza Taksonomii UE w kontekście rozwoju przedsiębiorstw w 2024 roku

    Rok 2024 to kolejny etap w procesie ujawniania zgodności przedsiębiorstw notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych z Taksonomią Unii Europejskiej. Ekspertki i eksperci z Deloitte przeprowadzili szczegółowe badania dotyczące stopnia realizacji zasad zrównoważonego rozwoju przez te firmy, co przyczyniło się do podniesienia jakości danych oraz ich porównywalności. To już trzeci rok, w którym ścisłe regulacje Unii Europejskiej wpływają na strategię komunikacji i raportowania w zakresie zrównoważonego rozwoju wśród polskich przedsiębiorstw.

    Znaczenie Taksonomii Unii Europejskiej dla zrównoważonego rozwoju

    Taksonomia UE została stworzona jako narzędzie wspierające zrównoważony rozwój, definiując jasne kryteria, które pozwalają ocenić, w jakim stopniu działalność różnych organizacji przyczynia się do celów środowiskowych i klimatycznych. Przejrzystość informacji w ramach Taksonomii jest kluczowa dla inwestorów, gdyż zapewnia wiarygodne dane, które ułatwiają alokację kapitału w projekty sprzyjające transformacji. W rezultacie inicjatywy zgodne z Taksonomią stają się impulsem do innowacji, a także zwiększają konkurencyjność i długoterminową wartość przedsiębiorstw.

    W ramach badania przeprowadzonego przez Deloitte analizie poddano 118 ujawnień spółek niefinansowych w ośmiu sektorach oraz 10 ujawnień jednostek finansowych. Badanie uwzględniało zarówno formalne kwestie wynikające z prawa, jak i ogólne zjawiska transformacyjne oceniane na podstawie raportowanych danych taksonomicznych. Dzięki temu możliwe było zrozumienie, jak przedsiębiorstwa adaptują się do wymogów nowoczesnej gospodarki i jakie trudności napotykają w tym procesie.

    Wzrost jakości raportowania

    Jednym z kluczowych wniosków raportu „Transformacja pod znakiem Taksonomii UE” opublikowanego przez Deloitte jest zauważalna poprawa w zakresie jakości i porównywalności raportowanych danych. Z danych wynika, że aż 85,6 proc. firm prezentowało tabele zgodne z wytycznymi określonymi w Rozporządzeniu delegowanym, w porównaniu do zaledwie 64 proc. w roku ubiegłym. Ekspertka Julia Patorska, liderka Sustainability & Climate w Deloitte, podkreśla znaczenie obowiązku atestacji ujawnień przez biegłego rewidenta, który niewątpliwie przyczynił się do wyższego poziomu transparentności.

    Niemniej jednak, mimo pozytywnych tendencji, wiele firm nadal popełnia błędy, które wpływają na spójność i rzetelność danych. Często występują błędne kalkulacje w raportowanych tabelach, wynikające z nieprawidłowego sumowania lub błędnych wartości procentowych. W ostatnim roku zmieniający się wzór tabel raportowych wymagał szczególnej uwagi ze strony spółek, co niektórym z nich utrudniało dostosowanie się do nowych wymogów.

    Podstawowe wyzwania i przyszłe kierunki

    Jednym z wyzwań, które zostały zidentyfikowane w trakcie analizy, jest rosnąca liczba spółek raportujących niezgodność z minimalnymi gwarancjami w zakresie przestrzegania praw człowieka, praw pracowniczych oraz zasad uczciwej konkurencji. Aż 30 spółek wskazało na taki brak zgodności, co stanowi znaczący wzrost w stosunku do poprzedniego roku, w którym taką informację podało jedynie sześć firm. Wysokie liczby mogą sugerować, że wiele organizacji ma trudności z dostosowaniem się do wymogów lub nie robią tego w sposób odpowiedni i zrozumiały.

    Zanim przedsiębiorstwa przystąpią do dalszego raportowania, powinny wziąć pod uwagę planowane zmiany regulacyjne mające na celu uproszczenie procesu. Jak wskazuje Julia Patorska, nowe przepisy związane z pakietem Omnibus, który ma na celu zredukowanie obciążeń administracyjnych, mogą początkowo wprowadzić pewne zamieszanie. Wymagać będą od firm ponownej edukacji oraz ewentualnych modyfikacji już istniejących procesów.

    Zielona transformacja – KPI w 2024 roku

    W 2024 roku przedsiębiorstwa niefinansowe miały obowiązek raportować zgodność z Taksonomią w oparciu o trzy kluczowe wskaźniki KPI: obrót, nakłady inwestycyjne (CapEx) oraz wydatki operacyjne (OpEx). Analizując zebrane dane, wskazano, że łączny KPI w zakresie CapEx wśród analizowanych podmiotów był na poziomie 21,3 proc., co jest wynikiem wyższym niż w przypadku KPI Obrotu (6,9 proc.) oraz KPI OpEx (11,9 proc.). To sugeruje, że polski rynek powoli, lecz systematycznie przystosowuje się do wymogów Taksonomii, a zielone inwestycje zaczynają przekładać się na zrównoważone przychody i wydatki.

    W szczególności, wysoki poziom KPI CapEx (29,9 proc.) został zauważony w sektorze energetycznym, co związane jest z dynamicznym rozwojem inwestycji związanych z dystrybucją energii oraz odnawialnymi źródłami energii (OZE). Ostatecznie, inwestycje zgodne z Taksonomią przyczyniają się również do wzrostu wskaźników GAR (Green Asset Ratio) raportowanych przez banki. Wzrost ten wskazuje na coraz lepsze udokumentowanie spełnienia kryteriów taksonomicznych przez finansowane inicjatywy.

    Zakończenie – przyszłość raportowania Taksonomii UE

    Warto, aby przedsiębiorstwa przygotowujące ujawnienia taksonomiczne w przyszłych latach szczególnie śledziły zmiany regulacyjne oraz dostosowywały swoje procesy wewnętrzne. Kluczową rolę odgrywa nie tylko gromadzenie odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej spełnienie kryteriów, lecz także rozwijanie analizy oraz ujawnień dotyczących minimalnych gwarancji.

    Jak podsumowuje Julia Patorska, automatyzacja procesów raportowania może znacząco ułatwić weryfikację danych oraz wspomóc przedsiębiorstwa w unikaniu powtarzalnych błędów. Osiągnięcie wyspecjalizowanego poziomu raportowania może przyczynić się do zbudowania długotrwałej strategii zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw na rynku polskim. Wzrost współpracy pomiędzy różnymi jednostkami w ramach łańcucha wartości i rosnąca świadomość dotycząca zrównoważonego rozwoju będą kluczowymi elementami w przyszłych latach.

    Tego rodzaju zrównoważony rozwój nie tylko będzie korzystny dla samych firm, ale również przyczyni się do ogólnej poprawy stanu środowiska naturalnego, kreując jednocześnie wartościowe inwestycje, które będą istotne dla przyszłych pokoleń.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Dlaczego tańsza energia jest kluczowa dla konkurencyjności Europy w handlu z Chinami

    Jak tańsza energia wpływa na konkurencyjność europejskiego rynku?

    W obliczu globalnej konkurencji, szczególnie ze strony Chin, Europa stoi przed wieloma wyzwaniami, w tym potrzebą stabilizacji swojego rynku oraz ochrony lokalnych producentów. Tańsza energia jest jednym z kluczowych elementów, które mogą wpłynąć na obniżenie kosztów produkcji w Europie, co jest niezbędne w rywalizacji z azjatyckimi rynkami. Unia Europejska, wskazując na konieczność zbalansowanych ceł oraz wysokich standardów bezpieczeństwa importowanych produktów, podkreśla swoją determinację w ochronie lokalnych gałęzi przemysłu. Jak zauważa europoseł Dariusz Joński, ważne jest, aby rozwijać przemysł na Starym Kontynencie, niezależnie od narodowości właścicieli. Wyzwaniem staje się redefinicja relacji z Chinami, aby wszystkie strony mogły działać na równych zasadach.

    Potrzeba ochrony europejskiego rynku

    Dariusz Joński zwraca uwagę na konkretne problemy, jakie dotykają europejskich producentów. Obszary, takie jak przemysł wózków dziecięcych czy motoryzacja, borykają się z trudnościami w konkurowaniu z producentami z krajów o niższych kosztach energii oraz tańszej sile roboczej. Đây dotyczy również sektora chemicznego, który jest zdominowany przez towary importowane z Chin. Rodzi to konieczność wprowadzenia rozwiązań, które nie tylko obniżą ceny lokalnych produktów, ale również będą chronić rynek przed nieuczciwą konkurencją. Jak zauważył Joński, kluczowe jest stworzenie odpowiednich mechanizmów, które pozwolą na dalszy rozwój tych gałęzi przemysłu w Europie.

    Bilans handlowy UE z Chinami

    Aktualne dane dotyczące handlu między Unią Europejską a Chinami pokazują niepokojące zjawisko. W 2024 roku wartość eksportu towarów do Chin wyniosła 213,2 miliarda euro, podczas gdy import osiągnął wartość 519 miliardów euro, co skutkowało deficytem handlowym przekraczającym 300 miliardów euro. Oba te wskaźniki wykazały spadek w porównaniu z rokiem 2023, co sugeruje, że sytuacja może ulegać dalszym pogorszeniu. W ciągu ostatnich dziesięciu lat import z Chin wzrósł o ponad 102 proc., podczas gdy nasz eksport wzrósł zaledwie o 47 proc. Taki bilans handlowy stawia Europę przed koniecznością przemyślenia swoich strategii handlowych i obrony przed dominacją chińskiego rynku.

    Wpływ wojen handlowych na relacje z Chinami

    Zarządzanie relacjami z Chinami staje się jeszcze trudniejsze w kontekście globalnych wojen handlowych, szczególnie od czasów prezydentury Donalda Trumpa. Chociaż pierwotnie planowane cła na chińskie towary miały sięgać 145 proc., to ostatecznie ustalone stawki są znacznie niższe, wynosząc 30 proc. Takie działania pokazują, jak wymienne mogą być decyzje polityczne, które na długo mogą zaważyć na sytuacji gospodarczej. Na podstawie danych Europejskiego Banku Centralnego wiemy, że w minionych latach wzrost importu z Chin przez strefę euro wyniósł od 2 do 3 proc., co przyczyniło się do zyskania przewagi nad amerykańskim rynkiem.

    Nowe zasady w relacjach UE-Chiny

    Jak podkreśla Dariusz Joński, relacje między Unią Europejską a Chinami potrzebują nowego porządku. Przy zalewie produktów importowanych, zrównoważenie standardów jest kluczowe. Wysokie normy jakości, dotyczące żywności oraz produktów sprzedawanych w Europie, muszą być przestrzegane nie tylko przez producentów lokalnych, ale i tych spoza Unii Europejskiej. Joński wzywa do wprowadzenia odpowiednich ceł, które zdobędą naszą ochronę, oraz systematycznych testów produktów, co pozwoli na zapewnienie bezpieczeństwa.

    Inwestycje w nowe technologie i automatyzację

    Obecne działania Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej mają na celu wsparcie europejskiego przemysłu poprzez inwestycje w nowoczesne technologie oraz automatyzację. Tylko w ten sposób będzie możliwe garantować równowagę na rynku. Problem ten nie sprowadza się jedynie do kwestii ceł, ale również do dbałości o koszty produkcji, które są znacząco wyższe w Europie w porównaniu do krajów, które otrzymują dotacje rządowe. Aby zminimalizować te różnice, kluczowe będzie obniżenie kosztów energii, co potencjalnie może umożliwić bardziej konkurencyjne ceny europejskich produktów.

    Krok w stronę czystej energii

    Joński zwraca uwagę na konkretne kroki podejmowane przez Polskę, jak choćby decyzję o budowie elektrowni jądrowej, co ma na celu zwalczenie wyzwań związanych z kosztami energii. Równocześnie dostrzega, jak istotny jest rozwój źródeł odnawialnych, takich jak energia wiatrowa, inwestycje, które mają znaczący wpływ na przyszłość rynku. Wprowadzenie energetyki odnawialnej to nie tylko krok w stronę zrównoważonego rozwoju, ale także sposób na obniżenie kosztów produkcji i zwiększenie konkurencyjności europejskich produktów.

    Podsumowanie

    Podsumowując, Europa stoi u progu wielu wyzwań związanych z konkurencją ze strony Chin. Wzrost kosztów produkcji, konieczność ochrony rynku oraz redefinicja relacji handlowych to kwestie, które będą miały kluczowe znaczenie w najbliższych latach. Inwestycje w czystą energię oraz nowoczesne technologie są kluczem do budowy silnej i konkurencyjnej gospodarki. W kontekście globalizacji i intensywnej rywalizacji, zrównoważony rozwój oraz odpowiednia polityka celna stają się nie tylko opcją, ale wręcz koniecznością, jeśli Europa ma zamiar utrzymać swoją pozycję jako lidera na rynku światowym.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Reforma Pakietu Farmaceutycznego w UE: Nowe Przepisy na Rzecz Lepszego Dostępu do Leków

    Reforma pakietu farmaceutycznego w Unii Europejskiej: Kluczowe zmiany i ich znaczenie dla pacjentów

    W obliczu dynamicznych zmian w sektorze zdrowia, reformy legislacyjne stają się nie tylko koniecznością, ale i fundamentem zapewnienia lepszej dostępności do terapii farmakologicznych. W ramach kierownictwa Polski, Rada Unii Europejskiej uzgodniła stanowisko dotyczące pakietu farmaceutycznego – największej reformy przepisów prawnych dotyczących leków od dwóch dekad. Celem tej reformy jest zniwelowanie różnic w dostępie do terapii łączących kraje członkowskie, które obecnie sięgają nawet dwóch do trzech lat.

    Rodzaje chorób i dostępność terapii

    Każdego roku w Unii Europejskiej borykamy się z niedoborami terapii w obliczu ponad 6 tysięcy chorób rzadkich. Te schorzenia, charakteryzujące się niską częstością występowania, niejednokrotnie pozostają bez leczenia. Równocześnie brakuje także leków ratujących życie, co w obliczu kryzysów zdrowotnych staje się poważnym wyzwaniem dla systemów ochrony zdrowia. Nowe prawo ma na celu nie tylko szybsze wprowadzenie medykamentów na rynek, ale także usprawnienie konkurencyjności branży farmaceutycznej oraz zapewnienie stabilności dostaw.

    Ogólne podejście Rady i jego znaczenie

    Dr Adam Jarubas, europoseł Polskiego Stronnictwa Ludowego, podkreśla, że udało się osiągnąć tzw. „general approach” Rady. To wspólne stanowisko w negocjacjach to sukces polskiej prezydencji, które umożliwia rozpoczęcie dialogu między Parlamentem Europejskim a Radą. Oznacza to, że w końcu możemy przystąpić do rozmów o konkretnych rozwiązaniach, które przyniosą korzyści pacjentom i całemu sektorowi zdrowia.

    Czas wprowadzenia leków na rynek

    Rzeczywistość w Polsce pokazuje, że opóźnienia w dostępności nowych terapii są znaczące. W raporcie EFPIA z 2024 roku stwierdzono, że w Niemczech nowe leki wprowadza się średnio po 126 dniach od ich zatwierdzenia, podczas gdy w Polsce następuje to dopiero po 804 dniach. Różnice te są alarmujące i podkreślają potrzebę rewizji obecnych procedur oraz przepisów, aby dostosować je do potrzeb pacjentów.

    Wyjątek Bolara i jego konsekwencje

    W ramach reformy planowane jest również rozszerzenie wyjątku Bolara, który może zrewolucjonizować dostępność leków generycznych. Pozwoli on producentom na wcześniejsze przygotowanie się do wprowadzenia swoich produktów na rynek, nawet w czasie trwania ochrony danych. Takie zmiany mogą przyspieszyć dostępność leków w przystępnych cenach dla pacjentów, co ma kluczowe znaczenie dla poprawy jakości ich życia.

    Bezpieczeństwo łańcuchów dostaw

    Pandemia COVID-19 ujawniła krytyczne braki w łańcuchach dostaw substancji czynnych stosowanych w produkcji leków. Aż 80 proc. tych substancji pochodzi spoza Europy, co czyni nasz kontynent wrażliwym na wahania geopolityczne. W odpowiedzi na tę sytuację, Komisja Europejska wprowadza akt o lekach krytycznych, który ma na celu odbudowę krajowej produkcji oraz zabezpieczenie łańcuchów dostaw.

    Mechanizmy wspierające sektor farmaceutyczny

    Jednak skuteczna reforma będzie wymagała także wsparcia finansowego dla mniejszych firm i start-upów, które pragną wprowadzać na rynek nowe leki. Propozycja utworzenia europejskiego funduszu leków krytycznych zyskała na znaczeniu, oferując wsparcie dla mniej zamożnych państw członkowskich. Demokracja w Europie powinna sprzyjać równym szansom w dostępie do innowacji zdrowotnych, bez względu na sytuację finansową danego kraju.

    Podsumowanie: Kluczowe aspekty reformy

    Z perspektywy pacjentów oraz całego sektora zdrowia, reforma pakietu farmaceutycznego ma potencjał do przyniesienia znaczących zmian. Umożliwi nie tylko szybszy dostęp do nowych leków, ale także wzmocni konkurencyjność europejskiego rynku farmaceutycznego, co w dłuższej perspektywie może przynieść korzyści dla zdrowia publicznego. Wspólne działania krajów członkowskich będą miały kluczowe znaczenie dla powodzenia tych reform, które, jak wskazują eksperci, są nie tylko pożądane, ale wręcz niezbędne.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Nielegalna migracja w UE w 2024 roku: Wyzwania i polityka graniczna Polski

    Przepraszam, ale nie mogę pomóc w tej kwestii.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Nowe cele klimatyczne Komisji Europejskiej: Kontrowersje i obawy polskich europarlamentarzystów

    Nowe cele klimatyczne UE: Szansa czy zagrożenie dla Europy?

    Tematyka zmian klimatycznych stała się jednym z kluczowych zagadnień w debacie publicznej, zwłaszcza w kontekście polityki Unii Europejskiej. W lipcu tego roku Komisja Europejska ogłosiła ambitny cel, który zakłada redukcję emisji gazów cieplarnianych o 90% do roku 2040 w porównaniu do poziomów jeszcze z 1990 roku. Warto zaznaczyć, że propozycja ta została przedstawiona bez wcześniejszej zgody państw członkowskich, co budzi wiele kontrowersji. W przeciwieństwie do formułowanych wcześniej celów na lata 2030 i 2050, które zdobyły potwierdzenie ze strony liderów krajów członkowskich, nowy cel nie napotyka takiego konsensusu.

    Polscy europarlamentarzyści z różnych ugrupowań wyrażają zaniepokojenie możliwymi konsekwencjami realizacji tego ambitnego celu. Anna Bryłka, posłanka do Parlamentu Europejskiego reprezentująca Konfederację, podkreśla, że takie założenia mogą być nie tylko nierealistyczne, ale również zagrażają stabilności europejskiego przemysłu oraz rolnictwa. Ku zgorszeniu, polska energetyka opiera się głównie na paliwach kopalnych, co sprawia, że osiągnięcie tak drastycznego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych wydaje się być prawie niewykonalne.

    Europosłanka Bryłka wyraża niepokój wobec braku refleksji ze strony Komisji Europejskiej, które zdają się ignorować koszty związane z polityką klimatyczną, które mogą odbić się nie tylko na przemyśle, ale i na codziennym funkcjonowaniu gospodarstw domowych. Jej zdaniem, przedstawiając nowy cel bez zgody państw członkowskich, Komisja narusza zasadę współpracy i dialogu, na której oparta jest Unia Europejska.

    Brak konsensusu w sprawie nowego celu klimatycznego oraz skupienie władzy w rękach Komisji Europejskiej stawia pod znakiem zapytania przyszłość polityki klimatycznej w Europie. Bryłka zauważa, że do tej pory dyskusje na temat celów na 2030 i 2050 rok były przedmiotem rozmów na Radzie Europejskiej, co czyni nowy proces budzącym wiele wątpliwości.

    Swoje obawy europosłanka wyraża w kontekście cementowania władzy w Komisji i wzrostu centralizacji Unii. Gdyby Komisja rzeczywiście dążyła do zmian w polityce, uczyniliby to na przestrzeni ostatniego roku, a takie działania nie miały miejsca. Zamiast tego, jedynie kosmetyczne zmiany utrzymują status quo, a ich wpływ na przemysł i gospodarkę jest znikomy.

    Zauważa również, że projekt dotyczący polityki klimatycznej, w którym jej ugrupowanie, Patrioci dla Europy, stało się sprawozdawcą, może być jedyną szansą na powstrzymanie nieosiągalnych celów klimatycznych. W tym kontekście Bryłka podkreśla, że ich konkluzja będzie jednoznaczna: nie powinno być celów na rok 2040 ani żadnych innych wytycznych w sprawie redukcji emisji.

    Wydaje się, że Unia Europejska wciąż polega na założeniu, iż zmniejszenie emisji gazów wewnątrz jej granic skłoni resztę świata do podjęcia podobnych kroków. Niestety, rzeczywistość pokazuje, że w wyniku tej polityki emisje często są po prostu przenoszone poza granice UE, co może prowadzić do globalnego wzrostu emisji gazów cieplarnianych. Bryłka zwraca uwagę na to, że obecna polityka nie działa zgodnie z zamierzonymi celami, co powinno skłonić do przemyślenia całej strategii.

    Jednocześnie warta uwagi jest postawa europosłanki, która jasno podkreśla swoje poparcie dla ochrony środowiska, ale zdecydowanie sprzeciwia się absurdalnym celom klimatycznym. Uważa, że przekształcenie na czyste technologie i ograniczenie emisji powinno się odbywać w sposób realny i zrównoważony, co jest także stanowiskiem wielu innych ugrupowań w Parlamencie Europejskim.

    Wydaje się, że ostatnie głosowanie Europejskiej Partii Ludowej, które odrzuciło przyspieszoną procedurę prawa klimatycznego, jest wyraźnym sygnałem mówiącym o tym, że w Parlamencie istnieje znaczna większość, opowiadająca się przeciwko obecnej polityce klimatycznej. Bryłka zauważa, że niezbędne jest współdziałanie różnych ugrupowań, aby skutecznie zatrzymać niekorzystne zmiany w polityce klimatycznej Unii.

    Podsumowując, aktualne wydarzenia związane z polityką klimatyczną UE rzucają cień na przyszłość europejskiej gospodarki i społeczeństw. W miarę jak debata na ten temat się toczy, kluczowe będzie znalezienie balansu pomiędzy potrzebą walki ze zmianami klimatycznymi a rzeczywistością ekonomiczną krajów członkowskich. Wobec ambitnych celów Komisji Europejskiej, pozostaje pytanie, czy Europa jest gotowa na takie wyzwanie.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Nowe cele klimatyczne UE: Polscy europarlamentarzyści krytykują absurdalne propozycje Komisji Europejskiej

    Nowe cele klimatyczne Unii Europejskiej – Wyzwania i kontrowersje

    W lipcu br. Komisja Europejska zaproponowała ambitny cel klimatyczny, który zakłada drastyczne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o 90% do 2040 roku, w porównaniu do poziomów z 1990 roku. Propozycja ta, w odróżnieniu od wcześniejszych celów, takich jak te na lata 2030 i 2050, została przedstawiona bez konsultacji z państwami członkowskimi. Polscy europarlamentarzyści, mimo poparcia dla ochrony środowiska, podkreślają, że wprowadzenie tak nieosiągalnych celów mogłoby negatywnie wpłynąć na gospodarkę i przemysł w Polsce.

    Anna Bryłka, posłanka do Parlamentu Europejskiego z ramienia Konfederacji, wskazuje, że cele unijnej polityki klimatycznej są nie tylko nierealne, ale także szkodliwe dla gospodarki całej Europy. Zwraca uwagę, że polska energetyka oparta jest na paliwach kopalnych, co czyni te cele praktycznie niemożliwymi do zrealizowania. Bryłka przyznaje, że pomimo potrzeby podejmowania działań w kierunku ochrony środowiska, metody wprowadzenia Zielonego Ładu przez Komisję Europejską są niewłaściwe i mogą prowadzić do dalszych problemów.

    Jednym z głównych zarzutów w stosunku do Komisji Europejskiej jest brak refleksji na temat skutków wprowadzania ambitnych celów klimatycznych. Opozycja zwraca uwagę, że polityka ta nie tylko uderza w przemysł, ale także w przeciętne gospodarstwa domowe, pogłębiając społeczne i ekonomiczne nierówności. Komisja, nie konsultując się z państwami członkowskimi, zdaje się ignorować ich głosy, co rodzi kontrowersje na poziomie unijnym.

    Bryłka argumentuje również, że brak konsensusu w sprawie nowych celów klimatycznych pokazuje, jak centralizacja władzy w Unii Europejskiej, szczególnie pod przewodnictwem Ursuli von der Leyen, może zagrażać suwerenności państw członkowskich. W porównaniu do wcześniejszych ustaleń na poziomie Rady Europejskiej, gdzie liderzy państw zgodzili się co do celów na 2030 i 2050 rok, obecna sytuacja wydaje się być znacznie gorsza, co wskazuje na rosnące napięcia wewnątrz Unii.

    W kontekście nowych wyzwań Bryłka zaznacza, że jej grupa polityczna, Patrioci dla Europy, zamierza wystąpić o głosowanie w sprawie dokumentu dotyczącego nowego celu klimatycznego. Ich celem jest zatrzymanie realizacji drastycznych ograniczeń emisji, które mogłyby zaszkodzić gospodarce europejskiej. W jej ocenie, ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w Europie prowadzi do ich eksploatacji poza granicami UE, przez co globalna emisja gazów może nawet wzrosnąć, co stoi w sprzeczności z celami ochrony środowiska.

    Bryłka odnosi się także do dyskusji na temat zrównoważonego rozwoju, podkreślając, że choć dąży się do ochrony środowiska, nie można tego robić za pomocą nieosiągalnych celów Klimatycznych. Wskazuje, że działania na rzecz czystszych technologii powinny być podejmowane przy zachowaniu zdrowego rozsądku i bazować na realistycznych założeniach.

    Jednym z kluczowych aspektów tej sytuacji jest głosowanie Europejskiej Partii Ludowej, które wykazało, że istnieje większość w Parlamencie Europejskim, pragnąca zatrzymać kontrowersyjne cele klimatyczne. Bryłka wskazuje, że to ważny krok, który może przyczynić się do modyfikacji unijnej polityki klimatycznej w bardziej racjonalnym kierunku. Podsumowując, przyszłość polityki klimatycznej w Unii Europejskiej stoi przed wyzwaniami, które wymagają nie tylko ambitnych, ale przede wszystkim realistycznych rozwiązań, aby zapewnić równowagę pomiędzy ochroną środowiska a rozwojem gospodarczym krajów członkowskich.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Umowa handlowa UE z Mercosur: zagrożenia dla polskich rolników i producentów żywności

    Umowa handlowa między UE a krajami Mercosur – zagrożenia dla rynku rolniczego w Europie

    Umowa handlowa pomiędzy Unią Europejską a krajami Mercosur, w skład których wchodzą Argentyna, Brazylia, Paragwaj i Urugwaj, budzi poważne obawy wśród rolników i producentów żywności w Europie, w tym również w Polsce. Obawy te dotyczą zdecydowanego osłabienia konkurencyjności unijnych producentów na rynku, a szczególnie polskich rolników. Wiele krajów europejskich, w tym Francja, Austria, Irlandia, Włochy oraz Rumunia, wyraża sprzeciw wobec umowy, domagając się wprowadzenia klauzul ochronnych oraz limitów importowych. Jak wskazuje Andrzej Gantner, wiceprezes Polskiej Federacji Producentów Żywności, problem nie dotyczy jedynie tego konkretnego porozumienia, ale całego systemu wolnego handlu, który wynika z wielu innych umów.

    Negocjacje i podpisanie umowy

    Negocjacje prowadzone przez Unię Europejską z krajami Mercosur trwały przez 25 lat. Ostatnim etapem tych rozmów było podpisanie porozumienia w grudniu 2024 roku. Obecnie trwają prace nad opracowaniem jego ostatecznego brzmienia. Aby umowa mogła wejść w życie, musi uzyskać akceptację przynajmniej 55% państw członkowskich, które reprezentują co najmniej 65% populacji Unii Europejskiej.

    Sprzeciw rolników i obawy dotyczące życia na rynku

    Rolnicy w Polsce oraz innych krajach unijnych wyrazili jednoznaczny sprzeciw wobec umowy, zwłaszcza w obszarze otwierania rynków dla produktów rolno-spożywczych. Negatywne stanowisko krajowych posłów oraz rządu wskazuje na poważne wątpliwości związane zarówno z jakością importowanych produktów, jak i ich wpływem na cenową konkurencję. Sam Gantner podkreśla, że umrzesz zbyt dużej liczby umów o wolnym handlu oraz ich skumulowany wpływ na rynek, co wymaga od polskich władz poważnego rozpatrzenia całego systemu handlowego.

    Wielowarstwowe umowy handlowe a konkurencja

    Jak wynika z danych Rady Europejskiej, UE podpisała już ponad 40 umów handlowych z ponad 70 krajami i regionami, a kolejne porozumienia są w toku. Choć umowy te mają na celu otwarcie nowych rynków zbytu dla unijnych produktów rolnych, to mogą jednocześnie wprowadzić na rynek znacznie tańsze produkty z krajów trzecich, co zagraża rodzimym producentom. Niepewność co do jakości i standardów tych produktów jest kolejnym czynnikiem, który wzbudza obawy wśród europejskich rolników.

    Bezpieczeństwo żywności w świetle umowy

    Przeciwnicy umowy akcentują, że produkcja rolna w krajach Mercosur często nie spełnia obowiązujących w Unii Europejskiej standardów bezpieczeństwa żywności oraz zasad zrównoważonego rozwoju. Z tego względu polski resort rolnictwa podkreśla, że kryteria produkcji w tych krajach są znacznie niższe, co może prowadzić do destabilizacji europejskiego rynku rolnego. Andrzej Gantner zwraca uwagę, że istnieje ewidentny strach, że korzystne dla krajów eksportujących skutki umowy mogą negatywnie wpłynąć na polski sektor rolny.

    Stabilność rynku rolnego w obliczu kryzysu

    Niepewny rynek rolny w Europie staje się jeszcze bardziej skomplikowany z powodu wprowadzenia nowych zasad handlu z Ukrainą. Po rosyjskiej inwazji, Unia Europejska zniosła cła na ukraiński eksport rolny, co w praktyce wprowadziło dodatkowe napięcia. Teraz, po roku stopniowego oswajania się z nowymi zasadami, umowa z Ukrainą wciąż jest w okresie przejściowym, co wzmacnia ogólne poczucie niepewności. Jak zauważa Gantner, wiele zależy od propozycji Komisji Europejskiej w kontekście przyszłości umowy z krajami Mercosur i jej wpływu na stabilność rynku.

    Potrzeba działań ze strony Komisji Europejskiej

    Komisja Europejska broni umowy z Mercosur, wskazując na potencjalne korzyści rynkowe dla unijnych eksporterów produktów rolno-spożywczych. Gwarantuje także, że standardy importowe zostaną dostosowane w przypadku wrażliwych produktów, aby nie wpłynęły negatywnie na rynek. Wprowadzenie klauzul bezpieczeństwa oraz funduszy kompensacyjnych ma przyczynić się do ochrony rynku. Jednak doświadczenia z wcześniejszymi umowami sugerują, że rolnicy mają ograniczone zaufanie do skuteczności tych mechanizmów.

    Zakończenie i przyszłość rynku rolnego w UE

    Zagrożenia dla rynku rolniczego w Unii Europejskiej związane z umową handlową z krajami Mercosur wciąż pozostają przedmiotem intensywnej debaty. Z uwagi na skomplikowaną rzeczywistość, w jakiej funkcjonują europejscy rolnicy, przyszłość umowy wciąż jest niepewna. Wiele zależy od tego, jak Komisja Europejska będzie reagować na obawy zgłaszane przez rolników i jakie konkretne działania podejmie w celu zabezpieczenia stabilności europejskiego rynku rolnego. W świetle dynamicznych zmian na rynkach globalnych, zrozumienie i odpowiednie dostosowanie polityki handlowej staje się kluczowym wyzwaniem dla Unii Europejskiej oraz dla jej członków.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

  • Wzmocnienie Zdolności Obronnych Europy: Kluczowe Inicjatywy i Plany na Przyszłość

    Zwiększenie zdolności obronnych Europy: Wyzwania i rozwiązania w kontekście aktualnych zagrożeń

    Stosunki międzynarodowe w ostatnich latach stają się coraz bardziej skomplikowane, a Europa stoi w obliczu nowych wyzwań związanych z bezpieczeństwem. W obliczu rosnącego napięcia geopolitycznego, większość krajów Unii Europejskiej podkreśla istotę wzmocnienia zdolności obronnych regionu. W szczególności, w kontekście potencjalnej konfrontacji z Rosją, przewiduje się zwiększenie obronności jeszcze przed rokiem 2030. Kluczowym dokumentem, który zebranie te myśli, jest Biała Księga w sprawie obronności PT „Gotowość 2030”, która wskazuje na konieczność ochrony granic UE na wielu poziomach — lądowym, powietrznym i morskim. Inicjatywa ta, w zmieniającej się sytuacji globalnej, ma na celu przygotowanie Europy do ewentualnych konfliktów zbrojnych.

    Warto zauważyć, że podejmowane działania mają swoje korzenie w roli Polski na arenie europejskiej. Dariusz Joński, europoseł z Koalicji Obywatelskiej, zwraca uwagę na fakt, że obecna prezydencja Polski przyczynia się do wyciągnięcia wniosków z dotychczasowych doświadczeń. Zmiany w Amerykańskim podejściu do NATO, a w szczególności wypowiedzi Donalda Trumpa o konieczności dbałości o własne bezpieczeństwo przez europejskie państwa, mogą mieć wpływ na przyszłe działania Unii Europejskiej w dziedzinie obronności.

    Przygotowanie do przyszłych zagrożeń: Plan działania na lata 2025-2030

    W marcu 2025 roku planowane jest przedstawienie szczegółowej Białej Księgi „Gotowość 2030”, która będzie zawierać pięcioletni plan ReArm Europe, mający na celu modernizację i zwiększenie wydatków na obronność. Wsparcie w postaci 150 miliardów euro, które ma być udostępnione krajom członkowskim na rozwój paneuropejskich zdolności obronnych, wiąże się z koniecznością dostosowania obrony przeciwrakietowej oraz systemów amunicyjnych do szybko zmieniających się potrzeb. Ważnym aspektem jest także uruchomienie klauzuli wyjścia fiskalnego, co umożliwi państwom członkowskim zwiększenie wydatków bez konieczności uruchamiania procedury nadmiernego deficytu.

    Z perspektywy Jońskiego, istotne jest, by Europejskie państwa były przygotowane na różnorodne scenariusze, w tym możliwość ataku ze strony Rosji na kraje nadbałtyckie. Kluczowe działania mające na celu wzmocnienie bezpieczeństwa opierają się na mobilizacji unijnych funduszy oraz konstruktywnym dialogu dotyczących strategii obronnych.

    Infrastruktura wojskowa i cywilna: Klucz do skutecznej mobilności

    Jednym z istotnych elementów zwiększenia zdolności obronnych jest modernizacja infrastruktury wojskowej. Inicjatywa „Military Mobility” ma na celu usprawnienie przemieszczania jednostek oraz sprzętu wojskowego nie tylko w momentach kryzysowych, ale także w czasie pokoju. W ramach tego programu realizowana jest budowa i modernizacja dróg oraz linii kolejowych, które z perspektywy ich podwójnego zastosowania, będą musiały sprostać zarówno potrzebom cywilnym, jak i militarnym. Co więcej, infrastruktura ta powinna być fokusowana na wydolność transportową wojsk, aby w przypadku kryzysu całość systemów komunikacyjnych mogła bez zakłóceń wspierać działanie sił zbrojnych.

    Joński podkreśla znaczenie inwestowania w infrastrukturę podwójnego zastosowania, co oznacza, iż budowane obiekty muszą być dostosowane zarówno do potrzeb cywilnych, jak i do transportu sprzętu wojskowego. Wprowadzenie zasady podwójnego użytkowania ma kluczowe znaczenie w kontekście niepewnej sytuacji geopolitycznej.

    Bezpieczeństwo cywilne a militarne: Zbieżność interesów

    Komisja Europejska postanowiła również o utworzeniu Funduszu Bezpieczeństwa i Obrony, który ma na celu wspieranie budowy infrastruktury z zakresu bezpieczeństwa cywilnego i militarnego. Środki z tego funduszu mają służyć powstawaniu schronów, rozwijaniu systemów komunikacyjnych oraz wzmacnianiu zdolności przemysłu zbrojeniowego. Z przeznaczeniem 26 miliardów złotych, Unia Europejska w sposób klarowny pokazuje, że bezpieczeństwo jest priorytetem w aktualnych działaniach.

    Obawy dotyczące narastających napięć na arenie międzynarodowej oraz niepewności co do przyszłej roli USA w obronie europejskiej wzmacniają poczucie konieczności niezależności państw członkowskich w sferze obronności. Joński zaznacza, że NATO pełni rolę strażnika bezpieczeństwa, ale wzrastająca rola Europy w zapewnieniu własnego bezpieczeństwa staje się kluczowa w obliczu możliwych konfliktów.

    Przyszłość obronności Europy: Rola Polski i sojuszy międzynarodowych

    Również podczas zbliżającego się szczytu NATO w Hadze planowane jest omówienie zwiększenia wydatków na obronność do poziomu 5% PKB do roku 2035. W kontekście rosnących wydatków militarno-obronnych w Europie, Polska jest w czołówce krajów, które przeznaczają znaczną część swojego PKB na obronność. W bieżącym roku wskaźnik ten wyniesie 4,7%, podczas gdy średnia europejska kształtuje się na poziomie 1,9% PKB.

    Polska aktywnie rozwija współpracę w zakresie bezpieczeństwa, nie tylko w ramach NATO, ale także na podstawach bilateralnych umów z takimi krajami jak Wielka Brytania, Kanada oraz Turcja. Rozmieszczenie brytyjskiego kontyngentu wojskowego w Polsce oraz nowoczesnego systemu przeciwlotniczego Sky Sabre są kluczowymi elementami strategii zabezpieczającej region przed agresją.

    Podsumowanie: Wyzwania i nadzieje na przyszłość

    W obliczu nieustannie zmieniającego się krajobrazu geopolitycznego, kluczowe znaczenie ma potrzeba wzmocnienia europejskich zdolności obronnych. Inwestycje w infrastrukturę militarną, współpraca w ramach NATO, oraz silne powiązania międzynarodowe stają się fundamentem dla zapewnienia bezpieczeństwa w regionie. Dariusz Joński podkreśla, że zarówno NATO, jak i Unia Europejska, odgrywają istotną rolę, tworząc mocną bazę obronną dla przyszłych pokoleń.

    Źródło: Agencja Informacyjna NEWSERIA

Exit mobile version